 |
Una Malattia Rara
Ce cosa, mi sta ‘ncrisci puru cu mi fazzu cchiu ddai!
Ci sapi, po essiri la rascia ti lu soli ti lu merisciu ca no cala mai,
O puramenti st’aria cussì qujeta ca veni ti ddu stratroni,
Mi sembra, a tuttu ti paru, ca è riata la stagioni.
No m’era
ddunatu, stannu già li fiuri ‘ntra li terri,
E mo’ scià spiccia ca ria lu stati, e putimu ccogghiri li fierri.
Com’eti no? Ti n’annu all’auru, lu tiempu comu fuci!
Mo’ era Natali, po’ Pasca, la brascera, lu fucaliri, li cosi tuci.
Fani cuntu ca crai annu ausatu già l’era pillu ranu,
E li uemmini, ti pressa, a mintiri sotta pi sciri a mari a Ciranu.
Ma no mi vinchiti la capu ti tutti sti pinsieri,
È capaci ca ci mi ddurmiscu, chianu chianu, mi pari ancora ieri.
Eh mo’, no uei ca mi tocca puru cu va pisciu?
Ma mi sentu cussì malatu! Sì ti la malatia ti lu ‘ncrisciu!
di Cosimo Ottaviano
|
 |